Goście przybędą za niecałą godzinę. Sobotnie popołudnie spędzamy wkuchni - przygotowania do kolacji idą pełną parą. Będzie coś na ciepło, trochę serów, oraz nieodzowne przy takich okazjach sałatki… Sałatki !!! A gdzie jest majonez ?!

Chwila gorączkowych poszukiwań i wszystko jasne. Na perfekcyjnie przygotowanej liście zakupów z dnia poprzedniego zabrakło tego znienawidzonego przez jednych a uwielbianego przez innych jajecznego kremu. Sytuacja jest patowa. Brakuje nam głównego składnika „nieodzownego” dania, jakim jest sałatka. Plan awaryjny zakłada dwa wyjścia – truchtamy do jednego lub drugiego sąsiada „po prośbie”, lub ktoś zostaje oddelegowany do najbliższego sklepu. Pierwsza opcja z uwagi na dość częste stosowanie dzisiaj odpada (jeszcze nie raz przyjdzie pukać ciemną nocą za jajkiem lub masłem). Nie pozostaje nic innego jak wsiąść w samochód i podjechać do … wybór pada na Tesco.

Automatyczne drzwi marketu otwierają się leniwie. Biorę koszyk (może prócz majonezu coś jeszcze wpadnie mi w rękę). Bardzo wolno przemieszczam się wzdłuż kolejnych regałów, dostosowując się tym samym do sennej atmosfery, jaka zdaje się panować w sklepie. W głębi widzę tylko jednego klienta przewracającego zamrożone produkty typu Vacuum. Majonez już jest w koszu. Za zakrętem napotykam drugiego klienta, wpatrzony w regał z jajkami, sprawia wrażenie jakby również słyszał rozmowę niezadowolonej gospodyni z kasjerką, jakiej byłem świadkiem kilka dni temu: „…a ostatnio to połowę waszych jajek musiałam wyrzucić, takie były śmierdzące!”. Na szczęście tym razem nie muszę analizować, czy stwierdzenie to było prawdziwe czy też nie - idę dalej. Jeszcze pyszny dżem pod marką Tesco (polecam!!), ciepłe bułeczki od niedawna pieczone na miejscu (pomysł rewelacyjny!), jakiś sok i można już powoli kierować się do wyjścia. Mijam kolejne alejki, w większości puste, bez jednego klienta, by ostatecznie trafić w tą, która doprowadzi mnie do kasy i za moment ogłosić pomyślne zakończenie misji o kryptonimie „MAJONEZ”…

Niestety nie tym razem. Coś, co okazuje się częstą zmorą marketowych zakupów niespodziewanie uderza tym razem i we mnie – KOLEJKA!!!. Liczę stojących w ogonku pechowców – trzech, czterech … dziesięciu! Przeciskam się do przodu by sprawdzić, czy oby na pewno kasjerka jest na swoim miejscu. Są nawet dwie panie, jak i dwie długie kolejki wyraźnie podenerwowanych klientów. Nie pozostaje nic innego jak zająć miejsce na końcu ogonka. Czas płynie powoli. Próbuję zrozumieć kuriozalną sytuację, jakiej jestem uczestnikiem – pusty sklep i dwie długie kolejki do kas. Żadne racjonalne wytłumaczenia nie przychodzą do głowy.

Z zamysłu wytrącają mnie nagłe krzyki kogoś z przodu. Słowa adresowane są do przechodzącego właśnie rosłego mężczyzny, zdaje się kierownika marketu. Wtórują inni kolejkowicze: „ Proszę otworzyć więcej kas!”. Mężczyzna nie wypowiada nawet słowa, kierując w ich stronę tylko ironiczny uśmiech. Biedak, ma podbite oko… Nadzieje legły w gruzach. Czas płynie powoli. Nad naszymi głowami wisi plakat a na nim szczęśliwa rodzina: „Stoi przed Tobą więcej niż 2 klientów z zakupami? Zgłoś to kasjerce! Dla Ciebie postaramy się otworzyć kolejną kasę, aż do otwarcia wszystkich kas.” Coraz bardziej uśmiech z plakatu przypomina mi ironiczny grymas pana Kierownika …